مطبوعات در افغانستان بیش از صد سال پیش قدم گذاشت و تا امروز پیچ و تاب های فراوانی را به خود دیده است. یکی از بهترین دستاوردهای رسانه ها و مطبوعات در افغانستان همین 14 سال گذشته بوده که واقعا وضعیت رسانه ها در کشور را بسا بهتر از کشورهای همسایه ساخته است. مثلا در سال 2016، وضعیت آزادی بیان در افغانستان در حدی بود، که بر اساس گزارشِ سازمان گزارشگران بدون مرز، جایگاه کشور 105 بوده است. این در حالی است که جایگاه ایران 169 بوده و پاکستان نیز وضعیتی بهتر از ایران نداشته است.

نباید فراموش کرد که این دستاوردها بخشی شان برمی گردد به حمایت جامعه جهانی و بخشی دیگر آن به فداکاری ها و از خودگذری های اهالی رسانه به ویژه گزارشگران رسانه ها. جالب اینجا است که بخش عمدۀ گزارشگران را افراد زیر 35 سال تشکیل می دهد - یعنی جوانانی که خواهان عمق یافتن آزادی بیان به عنوان یکی از اراکین اصلی یک دولت آزاد و دموکراتیک تلاش بی شائبه می ورزند.

 

با تمام این وجود، آزادی بیان در افغانستان هنوز از جایگاهی که باید در جوامعی چون فنلند و سویدن و ناروی داشته باشد برخوردار نیست. شما نمی توانید آزادانه دیدگاه تان را بیان کنید چرا که فورا برچسپ کافر، پول گرفتن از خارج، تشویق کنندۀ فحشا و بسیاری دیگر از این نام ها خواهید خورد.

به نظر من یک راه خوب و مناسب این است که ازادی فکر را در کشور خود نخست نهادینه بسازیم و بعد به ازادی بیان بپردازیم. چرا که در کشوری که آزادی فکر و اندیشه به اندازۀ کافی وجود نداشته باشد، به سختی می توان مردم را واداشت که آزادانه دیدگاه هایشان را بیان کنند. بیان آزادانه از فکر آزاداندیش بیرون می آید. باید از طریق خود رسانه ها تلاش کرد که آزادی فکر را در میان مردم ترویج کرد تا بپذیرند دیدگاه های مختلفی را که ممکن است مطرح شود.

 

روز آزادی مطبوعات مبارک!

از وبلاگ جمال جعفری

ادامه مطلب: به بهانۀ روز جهانی مطبوعات

داشتم در لابه لای مقالات انترنتی چیزهایی را می خواندم که چشمم به خبر جالبی خورد. در این خبر که در وبسایت شبکه اطلاع رسانی افغانستان به نشر رسیده آمده است که قربان علی حقجو به عنوان سفیر دادخواهی جوانان تعیین گردیده است. در کنفرانسی با نام تعهد ملی برای توانمند سازی جوانان از سوی موسسه اندیشه افغان برای تغییر و توسعه با حضور محترم محمد قربان حقجو رییس عمومی اداره حمایه سرمایه گذاری افغانستان آیسا، محترم کمال سادات معاون امور جوانان وزارت اطلاعات و فرهنگ. متن پایین برگرفته از این وبسایت است. 

محترم محمد قربان حقجو رییس عمومی اداره حمایه سرمایه گذاری افغانستان آیسا، نیروی بشری مسلکی و تحصیل کرده را عامل اصلی رشد اقتصادی یک کشور دانست. آقای حقجو گفت: شماری از کشورهای جهان به سبب نداشتن نیروی بشری مسلکی و تحصیلکرده، با وجودی که منابع طبیعی سرشار دارند در زمره کشورهای فقیر هستند و می توان مثال این گونه کشورها را در قاره آسیا، آفریقا و امریکای جنوبی مشاهده کرد.

محترم حقجو بر ایجاد مکانیزم، سیستم و استراتیژهای موثر که چشم انداز درازمدت انکشافی داشته باشد تاکید کرد و افزود که چین و هند با تدوین چنین استراتیژی های به شکوفایی اقتصادی رسیدند. رییس عمومی اداره آیسا افزود: گرچه افغانستان دارای منابع طبیعی سرشار و نفوس جوان است اما به دلیل نبود مکانیزم مدیریتی مناسب، نتوانسته که از این فرصت ها استفاده کند. وی گفت: اداره آیسا نقش کلیدی در راستای ایجاد جای کار دارد و در حال تدوین استراتیژی ملی سرمایه گذاری که در آن مشکلات فرا راه اشتغال زایی گنجانیده شده و راه های حل آن نیز جستجو گردیده است، می باشد.

وی تاکید کرد که اداره آیسا تلاش دارد تا با جذب سرمایه گذاری های داخلی و خارجی زمینه‌ کار را برای جوانان ایجاد کند. رییس عمومی اداره آیسا همچنان از ایجاد مرکزی زیرنام خلاقیت در این اداره خبر داد و گفت: این مرکز برای کسانی که اندیشه سرمایه گذاری داشته اما پول ندارند، شریک سرمایه گذار پیدا می کند. در ادامه، بانو ناهید فرید نماینده مردم در پارلمان بر متعهد بار آوردن جوانان تاکید کرد. بانو فرید گفت: باید کوشش شود تا جوانان را از لحاظ فکری، سیاسی و فرهنگی متعهد به بار بیاوریم و احساس مسوولیت را برای آنان انتقال بدهیم.

وی همچنان گفت: شماری از جوانان ابزار بازی های سیاسی قرار می گیرند که نگران کننده است. در پایان کنفرانس، محترم عبدالجبار صافی معاون انجمن صنایع کابل، از جوانان خواست تا برای ترویج استفاده از تولیدات داخلی تلاش بیشتر کنند. وی افزود: رشد بخش صنعت سبب ایجاد جای کار برای هزاران جوان خواهد شد. در پایان مراسم نیز، مسوولان موسسه "ATDC" برای محمد قربان حقجو رییس عمومی اداره آیسا و بانو ناهید فرید نماینده مردم در پارلمان تندیس سفیر افتخاری دادخواهی جوانان را اعطا کردند.قربان حقجو، سفیر دادخواهی جوانان

جالب اینجا است که این وبسایت با این همه نقل قول از او به گونه یی طرفداری و هواخواهی خود را اعلام کرده است. از این جالبتر آنکه کمتر کسی از این موضوع اطلاع دارد که چنین کسی که چنین سابقۀ سیاسی و کارکرد سیاسی دارد می اید و صدای دادخواهی جوانان می شود - جوانانی که به مدنیت بیشتر اعتقاد دارند تا وعده های سیاسی. در ضمن، این جوان در هیچ فعالیت مدنی دیده نشده، در هیچ دادخواهی صدایش را کسی نشنیده و هیچ تصویری از او به نشان حمایت از حضور جوانان کسی ندیده است. این هم یک تصمیم خودخواستۀ دولت است، اما باید مثبت اندیشید و امیدوار بود که این پست نو و جایگاه جدید بتواند کمکی مثبت برای جوانان بکند و آینده یی سبز را برای آنان ایجاد نماید.

ادامه مطلب: سفیر دادخواهی جوانان کیست؟

وضعیت کار در افغانستان پس از اعلام خروج نیروهای بین المللی و هراس عمومی از کاهش یافتن کمک های جامعۀ جهانی در افغانستان هر روز رو به وفول و خرابی گذاشته است. جمعیت بزرگی از جوانان کشور به دلیل نبود کار به عنوان عامل اصلی راهی دیار مهاجرت شده اند که از این میان دوستان من نیز کم نبوده اند. حالا در وضعیتی که همه رو به فرار هستند و کسی دلی برای کسی نمی سوزاند، فعالان مدنی و دیگر گروه های ذیدخل یکجا شده اند تا روز جهانی کار را تجلیل کنند. 

طبق آمار رسمی دولت جمهوری اسلامی افغانستان، بیش از 40 فیصد از مردم افغانستان عملا بیکار هستند و هیچ درآمدی برای خانوادۀ خود ندارند – این 40 فیصد کسانی هستند که توانایی کار دارند، اما فرصت کاری برایشان میسر نشده است. در میان این جمعیت بخش بزرگی از آن را جوانان تشکیل می دهند. در چنین اوضاعی فعالان مدنی به عنوان شهروندان دارای مسوولیت (که غالبا نیز جوانان هستند) در کنار کارگران (این قشر زحمت کش جامعه) یکجا ایستاده اند تا روز جهانی کارگر را بزرگداشت نمایند. 

فعالان مدنی و جوانان واقعا خواهان تغییر وضعیت کارگران در کشور هستند. هر چند باید بیشتر تلاش کرد و دیگر جوانان را همصدا ساخت تا آنها بتوانند جامعه را به سمتی بهتر، دموکراتیک تر و مدنی تر سوق دهند.

ادامه مطلب: تجلیل از روز جهانی کارگر

آمار خشونت علیه زنان هر روز در افغانستان در برحه های تاریخی خاصی بیشتر می شود. هر چند به عنوان یک نوجوان نمی توانم از نگاه روانشناسی حرفی بزنم، اما گاه فصل های خاص و گاه موقعیت های جغرافیایی خاص دست به دست روان افگار مرد افغان می دهد تا خشونت را به اوج خود برساند. سالها است که خشونت علیه زنان من را آزار می دهد و نمی گذارد تا بتوانم به راحتی به فعالیت های خود بپردازم و یک زندگی مطلوب را برای خود جستجو کنم.

یکی از رویدادهای ناگوار اخیر همانا قتل گروهی و تجاوز گروهی بر ستایش است، دخترکی که در کودکی به شهادت رسید. زبان نوجوانانۀ من عاجز از بیان احساساتم پیرامون این رویداد است. این کودک در ایران اول مورد تجاوز مردان قرار گرفته و سپس به قتل رسیده است. جالب اما اینجا است که دولت ایران هیچ مسوولیتی در این قبال نمی گیرد و بلکه فرار می کند از این موضوع که شهروندان ایرانی دست به قتل یک دختر معصوم و بی گناه افغان زده است. وضعیت افغان ها در ایران نه تنها اسفبار می باشد که افغان ها بسیاری اوقات به عنوان یک انسان نیز در نظر گرفته نمی شوند.

حال فعالان مدنی در این چند وقت تلاش کرده اند که با تجمع در برابر سفارت ایران و بلند کردن صدای شان، فریاد گلوی خاموش ستایش و خانوادۀ او باشند. از این گذشته، فعالان مدنی دست به حرکت های نمادینی زده اند که احاساسات، انزجار و یا درد و غم شریکی خود را بیان کرده اند. جالب اینجا است که تقریبا تمام کسانی که در این حرکت های اجتماعی و مدنی شرکت ورزیده اند جوانانی هستند متعهد که همیشه به دنبال تغییر اجتماعی در جامعه خود می باشند. 

امیدوارم روزی این خشونت علیه زنان به صفر برسد و ما در دنیایی برابر زندگی کنیم.

از وبلاگم مقدسه کهکشان

ادامه مطلب: دختری به نام ستایش...

سالها است که در هرات زندگی می کنم. به عنوان یک دختر از این سرزمین مشکلات زیادی دارم، اما یکی از این مشکلات که بین دختران و پسران مشترک است مشکل اخیر برق ها است که واقعا دردآور شده است.

برق هرات بیشتر از ایران و تاجیکستان تأمین می شود - حاصل این برق به وجود آوردن یک روح جاری و سیال در اذهان و نبض اقتصاد ولایت هرات است. هرات با وجود اینکه یکی از شهرهای صنعتی و تولیدی کشور است که می تواند سالانه بخشی از نیازهای شهروندان کشور را تأمین کند. اما اگر برق ها به همین وضعیت خود ادامه پیدا کند، این اقتصاد پرقدرت کشور فلج خواهد شد. نبود برق می تواند میلیون ها دالر و میلیاردها افغانی به اقتصاد کشور، به ویژه کارآفرینان اقتصادی این ولایت آسیب برساند.

به عنوان شهروند این ولایت یکی از نگرانی هایم تداوم این وضعیت در گرمای تابستان است که می تواند به بیماری های فراوانی منجر شود، به خصوص اینکه در هرات بیماری های فصلی، خاک بادهای 120 روزه و کمبود امکانات اجتماعی و شهری را خواهد آفرید.

پیشنهاد من به دولت این است که ذخیره گاه های انرژی برق ایجاد کند تا در چنین روزهایی به درد بخورد. در ذخیره گاه های انرژی شما می توانید انرژی برق را ذخیره کنید و بعدا در روز مورد نیاز به بدنۀ سیستم برق شهری تزریق کنید.

 از وبلاگ مژده هراتی

ادامه مطلب: مشکل پایان ناپذیر برق در هرات

صفحه10 از93

JE Camera Slideshow

   

Today261
Yesterday202
This week1430
This month4401
Total691222

شنبه, 27 عقرب 1396 17:38

Who Is Online

Guests : 65 guests online Members : No members online
Powered by CoalaWeb
Go to top